Het lastige vind ik als mensen je overvallen met vragen, denk je nou echt dat er een God bestaan? Waarom is er dan zoveel oorlogen, alleen maar om z’n stomme geloof enz. Pff sta je dan met mond vol tanden. Ergens voel ik soms aangevallen, God is mijn geliefde Vader en jij zegt dat Hij niet bestaat. Ergens voel ik medelijden voor die persoon omdat hij niet weet dat God bestaat en wetend dat hij op gegeven moment overvallen wordt met de waarheid.

Ik ben altijd een prater geweest en ben vaak recht voor de raap. Vroeger dacht ik niet echt goed na wat ik eigenlijk zei of laat staan wat het met een ander doet. Gelukkig wordt ik ook ouder en elke dag een beetje wijzer om het vaak anders aan te pakken. Maar ik weet nog dat ik een jaar of 16 was en stage liep ergens. De medewerkers daar vonden het belachelijk dat ik in God geloof en nog erger in Jezus als zoon van God. Maar diep van binnen was ik het hun verplicht om het te vertellen. Ik heb in mijn leven paar dromen van God gehad die duidelijk aangaven welke richting op moest. Ik kreeg een droom over de dag des oordeel. God zat op de troon en Jezus ernaast. Ik en alle andere vrij gekochte mensen (christenen) stonden achter de troon van God. Voor de troon van God stond een ander groep mensen. Een voor een werden ze naar voren geroepen. God vroeg die persoon wat en die persoon gaf aan dat hij nog nooit van God gehoord had en daarom geen keuze voor God gemaakt had. Toen keek Jezus verbaast en riep mijn naam. Ik moest naar voren komen. Ik kwam naar voren en zag de medewerker daar staan. Jezus gaf aan dat ik het hem verteld heb en dat hij niet zelf op onderzoek is gegaan. Daarmee keur je Gods liefde af en aanvaard je Zijn liefde niet.

Oh wat was dat heftig, ben ik verantwoordelijk of iemand naar de Hemel of hel gaat? Met die vraag moest ik werken de volgende dag. Uiteindelijk heb ik hem mijn droom verteld, wat ik misschien anders had moeten aanpakken. De dagen erna was tot vervelens toe en ben er huilend weg gegaan. Wat voelde ik mij een dom stom klein meisje. Maar toch is het mij wel bij gebleven. Ik weet niet of het straks in de Hemel er zo aan toe gaat. Wel weet ik dat Gods liefde zo groot is en wacht totdat IEDEREEN en dan ook IEDEREEN van Hem gehoord heeft.

Later heb ik mezelf aangegeven dat het geen zin heeft om mensen ongevraagd over het geloof te vertellen. Als mensen nu dingen vragen, probeer ik zo duidelijk mogelijk antwoord te geven. Mensen weten dat ik geloof en ik hoop dat andere gelovige ook vertellen dat ze te minste geloven. Dat als mensen vragen hebben, ergens terecht kunnen met hun vragen.

Gelukkig vraagt God niet aan mij om iedere dag langs deuren te gaan om mensen te redden. Ik mag gelukkig zijn wie ik ben en genieten van het leven dat mij is gegeven. Van mijn leuke gezin, vrienden en baan. Maar de vraag blijft zijn wij bereikbaar voor mensen? Ben ik bereikbaar? Soms wel en soms niet en ik denk dat wij dat allemaal wel hebben. En dat is oké! Immers wij hoeven geen enkel werk te verrichten om Gods liefde te krijgen of te verdienen. Zolang wij in Jezus Christus geloven dat Hij de zoon van God is!

Advertenties