Wie ben ik? Wat ben ik? Dit zijn vragen die wij allemaal stellen aan onszelf. Ik zal dit keer iets meer over mijzelf vertellen. Als kind ben ik opgegroeid in een gezin met nog een broertje en zus. Als kind had ik een sterk idee, dit is hoe het leven eruit ziet en hoe het gaat. Het geloof was voor mij vroeger al erg belangrijk. God was mijn vriend, mijn vader en mijn helper. Zodra ik het moeilijk had kon ik bij Hem terecht. Maar zoals heel veel jonge meisjes is de wereld aantrekkelijk en ziet het er uitdagend uit. Ik zal aan moeders willen vragen, als jij een dochter hebt. Laat het dit stukje lezen, want als tiener meisje is de wereld hard en eenzaam. Maar het geeft kracht als iemand die zowel het geloof als de wereld heeft meegemaakt en wat het doet als je bepaalde keuzes maakt.

Als jong meisje was ik het schattige, gemonde en eigenwijze christelijk meisje. Ik droeg veel jurkjes en wist overal wel een antwoord op. Driftig en opstandig als het niet ging hoe ik het wilde. Op jonge leeftijd heb ik een geheugenverlies gehad en moest toen van een christelijke basisschool naar een lom school, voor moeilijk lerende kinderen. Pff wat was dat een overgang. Gelukkig heb ik dat overleefd, maar zeker met vallen en opstaan. Ik kwam al erg vroeg in aanraking met de wereld. Mijn eerste tongzoen en de gekste spelletjes om kinderen pijn te doen. Doen durf of de waarheid, was ook z’n spelletje waarbij je, jezelf niet wilde laten kennen. Ik doe dat wel, ik durf dat wel enz.. Ik heb dingen gedaan waar ik trots op ben nu, maar ook zeker dingen wat ik niet had moeten doen. Maar het heeft mij wel gemaakt zoals ik nu ben.

Is het dan fout geweest? De keuzes die wij maken, heeft gevolgen, maar ik geloof dat welke keuze je ook maakt. Het maakt ons sterk, zeker als wij later tot besef komen en naar de realiteit terug gaan naar Jezus. Onze ware identiteit in Hem!

Ik ben iemand die graag op zekerheid afgaat en beschermd wil worden. Op mijn 14de had ik een vriendje en daar heb ik de grootste schik mee gehad tot mijn 16de jaar. Het gaf mij rust dat er geen andere jongens mij lastig vielen, en het gaf mij veiligheid dat ik ergens terecht kon. Maar helaas hebben ouders daar vaak een andere kijk naar en zoals bij veel meisjes, zijn ouders en schoonouders best lastig. Deze vriendschap heeft dat niet gered. Maar toen was ik 16 jaar. Pff sta je als jong meisje alleen. Je weet dat God je helpt, maar ja ik sta daar op schoolplein. Ik moet de klas in lopen. Ik moet mijzelf bewijzen enz..

Totdat er een jongen op mij af kwam. Iemand waar ik een zwak voorhad. Ieder meisje kent dat wel, z’n jongen waar je nachts over droomt en jezelf al ziet trouwen met die jongen. Het prins op het witte paard. Ik heb een paar maanden bij hem gelopen en het heeft mij niet goed gedaan. Dat zelf verzekerde meisje, werd een stil en terug houdende meisje, ik deed alles voor hem. Ik geloof niet dat hij er kwade bedoelingen mee heeft gehad of dat hij het doorhad wat hij deed. Ten slotte hij was ook nog een tiener jongen. Maar wat ben ik geschrokken van het effect wat mijn gevoelens met mij konden doen. Hebben de gevoelens de overmacht gekregen over mij? Ah ik zo koppig, nee natuurlijk niet. Ik ben altijd nog Priscilla.

Ik wist dat ik hier uit moest stappen om mijzelf weer terug te vinden. Dat gebeurde gelukkig ook. Ik ben twee maanden vrijgezel geweest en wat vond ik dat verschrikkelijk. Je staat in een discotheek en de ene jongen na de andere jongen begin met je te tongen. Pff dood vermoeiend en niet logische. Gelukkig ging ik niet met hun mee, die kracht had ik wel. Maar wat voor moeite jongens doen om wie dan ook even achter het schuurtje te pakken, vrijen of verkrachten. Want dat mensen, het gebeurd veel te veel!

Ik ben toen thuis op de knieën gegaan en God gevraagd wat ik moest doen. Ik ben naar mijn lieve dominee gegaan en heb mijn hele hart gelucht. Toen heeft hij mij het beste advies gegeven die er bestaat. Hij zei: ‘Jongens willen vechten voor hun meisje, als zij de eerste keer bij jullie ontmoeting al bloot geeft, waar moet hij dan nog voor vechten? Beschouw jezelf als waarde, iets waar iemand moeite voor moet doen. Dat maakt jou bijzonder en aantrekkelijk. Als dan iemand op jou af komt en met jou wilt zoenen of vrijen, en jij geeft jezelf niet bloot. Wat is zijn reactie dan? Loopt hij weg, dan weet je dat het hem alleen om een on-nightstand ging. Of blijft hij bij je om te weten wie jij echt ben. En gaat hij vechten voor jou, omdat hij jou leuk vind om wie jij bent? Dan weet je dat het goed is!’ Hij vroeg ook nog wanneer ga je weer stappen, in ging die volgende dag naar Arnhem met vrienden stappen op koninginnennacht.

Die avond heb ik meerdere jongens afgewezen. Totdat er een jongen met mij ging dansen. Hij wilde mij zoenen en wees hem af. Ik zei tegen hem dat ik mijzelf niet meteen bloot geef. Ik weet nog hoe hij naar mij keek, verbazingwekkend, maar ook liefdevol. Hij bleef bij mij dansen en ging later weg om drinken te halen. Mijn vriendinnen wilde toen weg en gingen weg. Later was ik mijn tas vergeten en heb toen mijn nummer gegeven aan hem. Ja hoor, de volgende morgen stuurde hij mij een sms. Zo hebben wij twee weken gedatet, gesproken, gelachen enz tot ons eerste kus. Nu 13 jaar later zijn wij nog steeds ziel gelukkig samen.

Dit advies wil ik aan iedere jonge meisjes meegeven. Jij bent van waarde! Jij hebt een doel op deze wereld. Maar jij bent te bijzonder om aan iedereen bloot te geven. Laat de jongen maar voor jou vechten en moeite doen, dat ben jij waard! Zo hebben kinderen het antwoord NEE nodig om zich veilig te voelen en weten dat jij ze beschermd en zo hebben jongens nodig om te VECHTEN voor wat zij willen. Jongens willen moeite doen, nou ik zal zeggen, welk meisje wilt er geen prins op het witte paard die eerst alle doornstruiken moet kappen om bij zijn meisje te komen.

Maar weet ook als er dingen zijn gebeurd, blijf er niet in hangen. Leg het bij God en weet dat er genezing is in Zijn naam en dat je altijd bij iemand terecht kan. In de kerk, familie of kennissen. Maar vaders en moeders, wees niet naïef om te denken dat je kleine meisje jou niet nodig heeft of dat zij het allemaal wel red. Van de leeftijd middelbare school tot het voorgezet onderwijs die jaren zijn zo belangrijk. Besteed nog meer tijd aan ze, dan daarvoor. Ga met ze op stap in een omgeving wat lekker ontspannen is. Ga in de Ardenne een parcours afleggen samen om die band te behouden of te versterken.

Kinderen praten pas als je echt aandacht voor ze hebt. Niet op commando of ff op de bank. Vooral bij meisjes eerst de veiligheid bieden, daarna begrip en dan pas actie! Zo verover jij wellicht jou vrouw of dochter weer terug. Zo kun je echt weer iets opbouwen en versterken. Vaders zijn zo belangrijk voor dochters, dat vaders het besef vaak niet hebben. Maar die goedkeuring van hun vader weerhoud ervan om het buitenhuis te zoeken. Als ze geen goedkeuring of genegenheid van de vader ervaren, zoeken ze het bij andere jongens/mannen op. En niet iedere jongen of man gaat daar op een verantwoordelijke manier mee om.

Jongens en meisje mijn respect hebben jullie om in deze maatschappij te staan. Jullie hebben het nog pittiger dan ik had en nog zwaarder dan onze opa’s en oma’s. Maar weet jullie zijn van waarde, laat een jongen voor jou vechten. En jongens later een keer een blog voor jullie. Want tja ik zelf heb drie jongens en ik hoop zo dat ze op deze leeftijd al respectvol met meiden om weten te gaan, dat ze dat later ook gaan doen. Wat heren die hormonen bij jullie, tja dat is ook een verhaal op zich.

Maar om af te sluiten, het zit in de kleine dingen. Ik zeg bijvoorbeeld tegen de jongens als een meisje mee fiets. Jongens laat de meisjes aan de binnenkant fietsen, jullie zijn er om haar te beschermen. Het zit in de kleine dingen, die ze meenemen en blijven herinneren. Opvoeden is pittig en een uitdaging, maar heb vertrouwen in God dat Hij over jullie kinderen beschermd! Amen

Advertenties