Lig net in bed en de woorden schieten vol. Dus duik ik toch achter de computer en schrijf het van mij af. Ik heb een paar uur terug wat geschreven op Facebook en gevraagd wat jullie van mij blogs vinden. Net lag ik naast mij man en vroeg mij af, hoe kan het dat er zoveel mensen mijn blogs lezen en maar vier mensen mij iets verteld hebben wat het met ze deed. Mijn man gaf een mooi antwoord en gaf aan, dat ik nu aan het zaaien ben en dat het een hoop informatie is, dat eerst rustig verwerkt moet worden. Gelijk gaf hij aan dat het je onzeker maakt als je mensen erom vraagt.

Wat een wijze man heb ik toch. Dus heb het eraf gehaald, omdat een mening van een mens niets moet uitmaken. De mening van een mens bepaald niet of ik het wel of niet goed doe. Ik ben al jaren in strijd met mijzelf over bevestiging zoeken en erkenning. Wat heel veel vrouwen hebben. Wij willen vaak horen of wij het goed doen en of wij nog geliefd zijn, of niet dames?

Nou ik spreek uit ervaring dat wanneer ik iets doe en ik ben er zo trots op, niemand er naar omkijk. Wat voel ik mij dan ellendig. Ik was vaak boos op God, waarom mag ik geen compliment of waarom zien ze mij niet staan? Hebben ze mij niet gehoord of gezien? Later dacht ik wellicht is het de duivel die een spelletje speelt met mij dat mensen de mond dicht werd geplakt. Eerlijk gezegd weet ik nog steeds niet wat het precies is. Maar ik heb wel vertrouwen dat God mij op een dag laat zien, waarom!

Allereerst wilt God dat je afhankelijk van Hem bent. Zolang ik geen complimenten krijg enz. heb ik God nodig. Zijn bevestiging! Iedereen heeft zijn of haar zwakke kanten, dat is hoe je bent en in elkaar zit. Mijn zwakke kant is complimenten. Als ik de hele dag in huis ben bezig geweest en alles heb opgeruimd en mijn man komt thuis van werk en zegt daar niks over, dan kook ik van binnen. Ik voel mij afgewezen, niet geliefd enz. Wat tevens natuurlijk flauwe kul is. Maar toch, het gebeurd wel en het blijft niet bij één keer.

Met God ben ik wel gaan zoeken, hoe pak je zoiets aan. Hoe ga je hiermee om. Ik kwam er al snel achter, dat het te maken had. Dat ik met mijzelf bezig was. Als of ik met de doden aan het spelen was. De oude Priscilla (voor mij doop) die in 2007 is begraven, weer tot leven heb gewekt. Alsof de oude Priscilla weer in mijn lichaam kruipt, wat je vaak in films ziet, en het leven verder beloopt. Zich kapot schrikt en er alles weer aan doet om gezien te worden. Pff ergens zo logische, maar oh zo moeilijk.

Ik wist toen ik hier aan begon dat ik een gevaarlijk pad op ging bewandelen. Ik bedoel kom op, iedereen die het evangelie gaat verkondingen, daar komt de duivel meteen tussen. Hij wilt niks liever dat ik mij nu niet begrepen voel, of de woorden in mij hoofd zegt dat ik raar ben enz. Stop!! Nee, ik ben geliefd in Jezus en Hij helpt mij dag en nacht. Hij geeft mij de woorden en de kracht om dit te doen. Laatst zei iemand een dominee, het blijft een spel. Elke keer als je een overwinning hebt behaalt, moet je de bal weer terug kaatsten zodat Jezus met de prijs ervan door gaat.

Zo is het ook met erkenning en meningen. Ik moet ophouden om bevestiging te zoeken in mensen. Mensen zijn dom en eigenwijs, mensen doen je pijn en verdriet, mensen stellen je altijd teleur! Waarom zal ik het geluk dan in mensen zoeken. Diep van binnen weet ik dat het goed is wat ik doe. Ook al zie ik nu nog niet de oogst ervan. Maar op Gods tijd en op Zijn manier, weet ik dat er een super mooie prachtige oogst uit voort komt. Die niet alleen voor mij is, maar voor zoveel andere mensen. Dus lieve dames, het staat niets voor niets in de Bijbel. Alles wat je doet, doe het uit liefde voor Hem. Als ik het huis poets is het niet meer voor mijn man, maar voor Jezus!! Amen

Advertenties