Nou mijn computer doet het weer. Mijn muis was kapot en mijn telefoon lag er ook al uit. Nieuw gereset, niet handig natuurlijk want nu ben ik alles kwijt. Tja, ik heb vaak niet z’n goede geduld om te wachten totdat mijn man thuis komt en dat hij het dan nakijkt. Bij mij moet vaak alles meteen geregeld zijn. Wat natuurlijk niet altijd kan. Zo ervaar ik dat met heel veel dingen. Ook met de visie en dromen van God. Ik ervaar al een hele tijd een sterke visie van God dat ik mag spreken en zingen voor publiek enz. Maar waarom duurt het dan zo lang? Waarom moet ik eerst op zangles en waarom eerst deze blog?

Zo heeft iedereen denk ik wel een doel een visie waar hij of zij naar toe wilt met zijn leven. Groter huis, betere baan enz. Nou ik hoop nog steeds op een mooie boerderij met twee grote honden en wat geitjes bijv. Tuurlijk is het goed om dromen en verlangens te hebben maar wat hebben wij eraan als het bij dromen blijft? Ik weet vanzelf bijv. dat God wilt dat ik mijn droom waarmaakt om Hem eer te bewijzen en niet mijzelf. Het moet dan om God gaan en niet over mij. Als ik zing, mag ik voor God zingen en niet voor de mensen. Als ik mag preken mag ik over Gods liefde vertellen en niet over mijzelf. Pff nou die gene die mij goed kennen, is dat voor mij heel lastig. Maar toch geloof ik dat God mij hier iedere dag in helpt en leert dat ik steeds een stap achteruit mag doen, terwijl Jezus een stap vooruit zet in de juiste richting.

Maar dat vraagt van mij, veel geduld! Iets doen wat nog niks oplevert of zingen in een gesloten ruimte wat niemand hoort enz. Maar ook daarin mag in vertrouwen hebben dat het ook te maken heeft met zaaien. Want om zuiver te zingen, vraagt om bepaalde techniek. Om in de toekomst te spreken vraagt om ervaring en beleving van het woord. God leert mij iedere dag weer dingen, maar ga ik daarin mee? Ik heb de stap gezet vorig jaar om te zeggen, oké Heer als u wilt die droom dat, dat werkelijk wordt dan ga ik op zangles. Al van jongs af aan droom ik van om te zingen in de kerk. Gek is dat hé, maar zo heeft iedereen zijn dromen. Maar maken wij het waar? Zetten wij die ene stap?

Laatst een preek gehoord over iemand uit de Bijbel, weet zo even niet welk persoon het overging. Die terug moest naar een stuk land. Jakob was het (te lezen in Genesis 27-35), hij vluchten nadat hij Esau (zijn broer) verraden had met de zegen van hun vader Izaak. God had hem toen hij al klein was in de moederschoot gezegd en gezegd dat Hij die zegen zal krijgen. Maar wij mensen zijn ongeduldig en willen alles zelf doen, dus door zijn vader te misleiden als voor te doen dat hij Esau was, kreeg hij de zegen. Jakob is daarna gevlucht en kwam pas 20 jaar later terug. God sprak tegen hem en zei ga terug naar Betel, maar in plaats te geloven en vertrouwen op God bleef hij lang van huis weg. Toen sprak God weer en zei dat hij terug moest gaan naar Betel. Hij gehoorzaamde God maar niet 100 procent, want hij kocht een stuk land naast de stad in Sichem en bleef daar wonen.

Oké wat gebeurd hier eigenlijk? Hij heeft Gods zegen, hij heeft de bevestiging om terug te gaan en in plaats van er in te geloven en te staan in Gods woord, twijfelt hij en gaat hij in een wacht modus staan. Zijn eigen dochter werd zelfs nog verkracht en hij maakt zich druk om zich zelf? Wat gebeurd hier? Wanneer God dan tot hem spreekt, wat zegt hij dan? Niet dat hij fout is, niet dat hij niet meer rechtvaardig is, dat hij de zegen heeft onteerd enz. God zegt tegen Jakob, ga terug naar Betel. Toen pas, was Jakob gehoorzaam en pakte de boel in en gehoorzaamde God. Hij liet zijn afgodsbeelden weg halen en luisterde naar God.

Dit verhaal kan ik ook op mijzelf betrekken. Als ik kijk naar jaren geleden, heb ik een keus gemaakt voor God. Ik ben toen Zijn geliefde dochter geworden die alle zegen en voorspoed krijgt. Zijn bescherming en liefde voor altijd. Hij heeft een plan in mij droom gelegd, volgens mij was ik toen 13 á 14 jaar dat dit gebeurde. Maar wat deed ik? Ging mij eigen weg, nam zelf de controle en was vergeten wie ik ben en vooral wie God is. Afgelopen jaren heeft God mij opnieuw geroepen, maar geen gehoor aan gegeven. Nu pas 16 jaar later, heb ik de eerste stap gezet in Gods plan voor mij leven. Ik heb de afgelopen jaren veel geleerd, maar ben niet gehoorzaam geweest tegen over mijzelf als tegenover God. Betekend dat ik nu voor altijd gehoorzaam zal zijn. Ben bang van niet, helaas. Maar ik weet nu dat God, net als bij Jakob, opnieuw zegt waar ik heen moet gaan. Ga terug en doe dat wat ik van jou vraag! Amen

Advertenties