Na een dag gisteren de hele dag op bed hebben gelegen, wat ik tevens nu nog doe. Ben ik verstrooid geraakt in mijn eigen gedachtes. Ik weet van mij zelf als het mij te veel wordt dan sla ik dicht en kan ik in mijn hoofd niet alles meer overzien. Dat uit zich dan in mijn huishouden, kinderen en mijn gezondheid. Alles staat even stil en wordt niet echt verzorgd.

Jaren heb ik hier regelmatig last van gehad. Ik weet nog als kind dat ik mij familie op vakantie gingen naar centerpark bijv. Wij vertrokken maandag en kwamen daar aan. Ik moet helemaal om schakelen van omgeving en alle dingen die om mij heen gebeuren. Iedereen ging zo snel om mij heen verder, dat ik nog bezig was met inpakken in mijn hoofd thuis, bij aankomst. Mijn zus en ik kregen dan vaak dezelfde conflict over waar iemand ging slapen, in wel bed. Maar al later op de dag, werd het mij zo veel, dat ik dicht sloeg. De hele midweek op vakantie was vaak voor mij, overleven. Verstand op nul en proberen bij te houden. Ik kon moeilijk over mijn emoties heen stappen en dingen los van elkaar zien. Dat ervaar ik nog steeds die dagen. Dat is niet fijn en dan voel ik mij weer dat kleine meisje, die niks snapt.

Maar hoe kan het? Hoe kan het dat ik het ene moment alles begrijp en snap of alles op orde heb met werk, huis en relaties. Maar vervolgens in eens alles wazig en verward is. Volgens mij paar weken geleden heb ik precies hetzelfde in mijn blog geschreven, toen er vaarder ik de onrust ivm vakantie kinderen thuis. Het hoort ook bij mijn karakter, dat ik graag weet waar ik aan toe ben. Als ik niet weet waar ik sta, vindt ik het lastig om een houding aan te nemen. Want dan ben ik bezig met wat andere van mij allemaal verwachten.

BAH! Toch zo dom denk ik dan. Hoe kan het dat ik mijn identiteit in Jezus zo snel weer verlies. Zijn liefde voor mij? Ik weet dat ik geliefd ben, ik weet dat ik er mag zijn. Maar toch die nare gevoelens in mij, die mij onderuit halen en mij stil zetten. Ergens weet ik wat ik moet doen, bidden en het avondmaal vieren. Want ik weet dat het de duivel is die mij van het pad af wilt halen.

Waarom ik dit toch weer beschrijf, is omdat iedereen hiermee worstelt. Iedereen kent deze gevoelens. Sommige ervaren veel momenten in de week, dat ze weten wie zei werkelijk zijn en andere maar weinig in een week. Maar iedereen voelt  zich vaak wel alleen of niet begrepen op aarde. Gisteren zei ik tegen mijn man, hoe kan het dat hier op aarde ik vaak zo alleen voel, maar wetend dat in de Hemel een volmaakt leven te wachten staat.

Dat kan toch niet? Dat heeft God niet zo bedacht. Het enige wat Hij wilt is geloven en vertrouwen in Hem en genieten van het leven. Waarom lukt mij dan niet om iedere dag te kunnen genieten? Komt dat omdat ik een vrouw ben? Al die maandelijkse hormonen door mij heen? De stress van alles om mij heen.

Totdat ik ga nadenken wanneer ik werkelijk kon genieten en rust vond. Dat was in de periode dat mijn man en ik in de WW zaten. Geen werk, kosten van het huis niet meer kunnen betalen. Veel schulden gekregen, maar die tijd! Dat waren de meest gelukkige tijden in ons huwelijk en als gezin. Ik werd zwanger van onze derde kind, wat mensen natuurlijk niet begrepen ivm geen zekerheid financiën. Maar hoe kon het dat het toen wel lukte? Ik ontdekte weer één ding gisteren:

Leef vandaag en de toekomst is in Gods hand!

Ik moet leren om per dag te leven. Vroeger was dat ook zo, toen was je blij dat je een dag overleefd had. Dat je die dag eten en drinken heb gehad. Je had gewerkt en kreeg meteen salaris voor die dag. Maar tegenwoordig is alles in grote lijnen gelegd. Wij mensen moeten ons financiën over één maand verdelen ipv één dag. Wij moeten voor het hele jaar onze verzekeringen regelen enz. Ons tijdperk is groter geworden en vaak zijn wij al met onze dromen en plannen ver weg in de toekomst bezig. Dan het leven in het hier en nu!

Toen wij in de WW zaten, hadden wij het idee alles te verliezen. Maar ons gedachte was, God voorziet en over vijf jaar is alles anders. Misschien moeten wij het huis verkopen en gehuurd in een flat, wellicht de schuldsanering. Maar na drie jaar ben je eruit en heb je het leven weer terug en kun je weer vooruit. Na een jaar konden wij weer een huis kopen en dan vijf jaar verder woon je in een mooi huis met drie gezonde kinderen. Dat heeft ons op de been gehouden. Dat God voor ons zorgt en wat wij ook mee moeten maken, dat Hij ons er weer uithaalt. Gelukkig is het zover nooit gekomen en konden wij blijven in ons huis. Maar al snel nadat wij weer een baan kregen, val je weer terug in je oude patroon.

Bezig zijn wat niet belangrijk is, vergeten wie ik werkelijk ben en dat het God is die alles voorziet en voorspoed geeft.

Hoe kan het dat wij mensen zo snel vergeten, zo snel weer terug vallen en zo snel verdwaald raken in ons eigen gedachtes. Toen Jezus op aarde leefde zag Hij dat. Hij keek de mensen toe en zei; ik zie verdwaalde schapen zonder herder. Wij mogen iedere dag bewust zijn dat Jezus onze Herder is. Dat Hij in alles voorziet en ons beschermd. Zolang wij iedere dag met goede moed beginnen en zeggen dat Hij ons moet leiden en aan het einde van de dag Hem danken voor de dag die geweest is. Dan denk ik dat je een sleutel in handen hebt die voor de eeuwigheid ons rust geeft.

Ik merk dat tijd met God lastig is met drie jonge kinderen. Ik werk in de avond en kom laat thuis. Het enige moment die ik voor mijzelf en God heb is ochtend vroeg om zes uur buiten tijdens het hardlopen. Wellicht moet ik dit iedere ochtend gaan doen, want ik merk dat ik het niet kan zonder Jezus, zonder Zijn leiding. Ik ben zwak, moe en roekeloos. Ik weet niet waar ik moet beginnen, ik weet niet meer wat mijn taken zijn op aarde, ik ben even helemaal de draad kwijt. Maar gelukkig weet ik een dinge zeker, hoe diep ik ook val. Ik kom er altijd weer uit! Gelukkig is het bij mij vaak met een a twee dagen over, maar ik weet dat mensen soms jaren hierin zitten en er jaren overdoen om eruit te komen. Terwijl ik uit de put ben en paar weken later weer in de put val! Maar als je jaren in een put zit, hoe moeilijk wordt het om er dan weer eruit te komen. Dan wil ik je een ding zeggen, jou zal het nooit lukken! Je zult alles los moeten laten en in Jezus hand leggen. Want Hij heeft de prijs al betaald en Hij overziet alles, wat wij vaak nog niet zien. Vertrouw op Hem en zorg dat je hoe vaak je ook valt, dat je er weer uit komt! Geef steeds jou leven weer terug aan diegene waarvan jou leven is! Het moment dat jij gedoopt bent, heb jij jou leven aan Jezus gegeven. Geef dat aan Hem wat van Hem is. Want jou leven, jou identiteit op aarde is dood. Jij bent vernieuwd en kostbaar, jij bent een kind van God geworden en Hij wilt door jou heen Zijn liefde laten zien.

Dus dat betekend voor mij vandaag, uit bed! Mensen om mij heen vergeven, ook al ben  ik zo boos van binnen en vind ik het oneerlijk. Maar Jezus zegt; vergeef hen omdat ik jou heb vergeven. Het is niet makkelijk, maar zoals ze zeggen; het begint vaak met één stap! Want zodra wij weer terug keren naar Jezus, verdwijnen angst, depressie en zal ons niks te kort komen. Dat is Zijn genade en liefde voor ons. Is het leven daardoor eerlijk? Nee, maar God zal op Zijn tijd alles rechtzetten. Hij zal recht spreken over alle mensen en iedereen krijgt dat wat hij of zij verdient. Met dat ik dit schrijf, voel ik zoveel liefde. Ik mag gewoon dat kleine meisje zijn, die niet alles op aarde kan bijbenen. Maar rusten in mijn Vaders armen! Amen

PS. Deze foto is van ons oude auto, 2 jaar geleden een auto ongeluk gehad. Ik was zwanger van mijn jongste zoon en niemand is gewond geraakt.

Advertenties