Ik heb even getwijfeld of ik nu iets moet schrijven in mijn blog. Want hoe kan ik iets schrijven over Gods liefde als ik zelf even helemaal de draad kwijt ben. Vast zit in mijn eigen verlangens en behoeftes. Vandaag geen tijd voor God vrij gemaakt en niks anders gedaan dan het huis gepoetst en boos zijn op iedereen. Wat voor moeder ben ik? Wat voor vrouw ben ik? Wat voor kind van God ben ik?

Maar dan besef ik, hoe kan ik een blog iedere dag schrijven als het allemaal goed en prachtig en mooi is. Want laten we eerlijk zijn, het leven is niet altijd leuk en gezellig. Het leven is hard en het zuigt ons vaak helemaal leeg. En wij kunnen ons best doen, maar er zijn momenten waarbij iedereen even vergeet om bij Jezus aan te kloppen. Om Hem om hulp te vragen. In ieder geval ik wel! Maar ik ben altijd in alles eerlijk en transparant en zo ook in mijn blog.

Ik merk dat ik het heel lastig vindt om geen vriend op aarde zoals Jezus te hebben. Want als ik kijk naar Zijn liefde en medeleven in de Bijbel, dan geeft dat zoveel rust en voel ik mij geliefd. Maar als ik dan om mij heen kijk, mijn man, mijn (schoon)ouders, vrienden en familie dan is er niemand die mij dat gevoel kan geven, wat Jezus mij geeft. Dat verlangen naar echte liefde! Men ik wordt vaak zo moe, dat ik constant overal op moet letten wat ik zeg, hoe ik kijk en gedraag. Want als het niet goed valt, dan wordt het vaak al ingevuld voor mij, zonder dat ik er bewust van ben. Vervolgens wordt dat kleine dingetje een groot ding en komt het tussen onze relatie te staan.

Ik wordt zo moe, van het feit dat ik niet ergens heen kan, iemand die mij echt begrijpt. Iemand die mij neemt zoals ik ben. Iemand die zegt, het komt goed Priscilla. Ik zorg voor jou, ik regel dat wel voor jou. Enz. Ik wordt zo moe, van het feit nergens terecht te kunnen. Waar je echt begrepen voelt en geliefd ben, gewoon zoals ik ben. Ik maak domme fouten, ik zeg niet altijd alles goed en ik kom vaak anders over dan gepland. Maar dat maakt mij gelukkig wel weer een mens!

Maar wat is het lastig Jezus! Om in deze omstandigheden alles los te laten en aan U over te laten. Want uiteindelijk vraagt dat van mij voorledige overgave, vergeving voor de ander en mensen met alle liefde in mijn armen te sluiten. Ongeacht of het nu uit gesproken is of niet. Nou ik ben koppig en vindt dit maar niks. Ik wil als een prinses behandeld worden, speciaal en dat andere mensen mij omarmen. Is dit egoïstische? Ja, dat is het zeker. Maar dit is het leven waar Jezus over spreekt, een keuze maken om Hem te volgen. Is het daarmee makkelijk? Nee, want het vraagt soms heel veel van ons.

De ene dag lukt het mij super om geen oordeel te hebben, geen jaloezie, geen wrok in mij. Maar als het mij allemaal te veel wordt. Dan breek ik en zak ik in. Zo heb ik veel tv gekeken afgelopen weekend. Doelloos op bed gelegen en slecht gegeten. Nu vandaag alle schade herstellen en proberen morgen weer met goede moed verder te gaan.

Weet je waar ik een hekel aan heb. Is als ik z’n dag heb, dat alles tegen zit en dat ik zo stom ben om het zelf op te lossen en dat lukt dan niet. Ga ik naar iemand toe en verteld ik dat. Vervolgens de volgende dag heb ik het bij Jezus gebracht en gaat het alweer stukken beter. Kom ik die persoon tegen en ben je op een heel ander voetstuk gezet. Wij mensen kunnen zo goed mensen op een ladder naar boven of beneden plaatsen. Dus wat krijg je nu, welk maatschappij krijgen wij? Mensen die alleen maar trots praten en het echte leven, niet willen laten zien. Want denk aan je reputatie enz.

Nou lieve lezers, mijn blogs zullen met vallen en opstaan bestaan. Zo is mijn leven nu eenmaal. Gelukkig mag ik altijd bij mijn Vader thuis komen. En als ik dan weer in Zijn aanwezigheid ben, voel ik mij zo stom en kan ik wel janken. Want wat ben ik een trut!

Ik liet vandaag aan mijn kinderen Google Aert zien, hoever je moet inzomen om het dak van een woning te zien. Nou wij zijn zo klein en zien maar een heel klein stukje van de wereld iedere dag. Toch hebben wij het idee dat de hele wereld tegen ons is in zulke dagen als ik nu. Want dat denk ik dan vaak, maar als ik dan kijk hoe groot de wereld is. Hoe kan dan de hele wereld tegen mij zijn? Toch grappig wat emoties met mijn hersenen kunnen doen. Wat haal ik allemaal in mijn hoofd vandaan.

Jullie kennen deze dagen vast niet? Dat je de hele dag in bed wilt liggen en nergens over na wilt denken. Weg dromen in je eigen wereld, eigen gedachtes enz. Gelukkig lukt het mij altijd om weer thuis te komen en verder te gaan, maar wat zijn deze dagen verschrikkelijk! Alles is zo oneerlijk en niemand kan het dan goed doen in mijn ogen. Pff wordt er zelf dood moe van, maar hoe graag ik balans zoek in mijn leven, het blijft lastig. Het blijft overgave in alles wat ik doe! Vertrouwen op Jezus dat Hij mij leidt en helpt.

Ik moest laatst wel lachen, lag in bed alleen en had ook beetje trammelant met mijn man en toen moest ik aan mijn blog denken Abba Vader, help! en toen heb ik Abba Vader geroepen, Help! Nou ik viel als een blok gelijk in slaap en de volgende ochtend had ik de kracht om naar mensen te luisteren, waar ik eigenlijk geen geduld voor had en tot in de middag was ik geleid. Wauw, wat was ik blij. Maar later op die middag, nam mijn eigen trots de overhand en ging alles weer mis tot nu toe. Mijn gevoel zegt, stop en ga wat anders doen. Dit is tijd verspilling! Maar mijn verstand zegt, blijf schrijven, vraag Vader om hulp. Hij is er voor jou om te helpen. Laat jou kwaadheid los en leg het in de Vader hand. Want er komt een dag dat alles recht gezet gaat worden. Maar wat is het lastig, wat vindt ik het lastig om alles weer los te laten en mijn ogen en hart op Jezus te stellen.

Want christen zijn is leuk en bied mij veel mogelijkheden, maar het blijft iedere dag een keuze of wij Jezus voor laten gaan. Het blijft iedere dag ons neer te leggen bij wereldse dingen. Ruzies op te lossen en bezig zijn met Gods woord. Het blijft iedere dag een keuze of wij dit vandaag willen?! Wat wil ik? Wat wil jij?

Advertenties

4 thoughts on “Iedere dag een keuze

    1. Beste Maria,
      Ik ben toevallig met mij website nu even bezig en zal gelijk op jou bericht even reageren.
      Aller eerst bedankt voor jou reactie. Niet iedereen is zo open over het leven als ik. Dat merk ik vooral om mij heen, dat ze zich dan zorgen maken. Ik ben iemand met ADHD en iemand die zich snel verveeld of opzoek is naar nieuwe uitdagingen. Dus wat een gemiddelde mens ervaart, pieken en dalen in hun leven. Is dat bij mij vaak iets heftiger en zijn mijn pieken en dalen wat meer dan anders.

      Uiteraard vindt ik dit nu niet meer erg, want inmiddels heb ik er mee leren om te gaan. Maar hoe kan ik mijn blog bijhouden als daar geen dalen in zitten? Dus heb ik een keus gemaakt om ook dit gedeelte in mijn leven te delen.
      Alles wat ik op mijn blog schrijf is zeker met mijn man besproken en samen overlegd. Hij steunt mij hierin 100 procent en dat maakt het, dat mijn blogs eerlijk en oprecht zijn. Zowel in goede als minder goede dagen.

      Ik ben niet geestelijk moe, maar de afgelopen weken is er veel verschillende onderwerpen (werk, familie, vakantie, kinderen enz.) over mij heen gekomen en dat heeft bij mij even tijd nodig om te verwerken. Gelukkig vertrek ik bijna op vakantie en heb ik heerlijk de tijd om samen met mijn gezin alles weer even op een rijtje te zetten. Tijd met God samen en genieten van Zijn mooie schepping, de natuur.

      Zo zijn de dagen van depri bij mij gelukkig maar kort, wat tevens vaak samen komt met het vrouwelijke hormoon iedere maand. Maar zelfs in mijn zwakte momenten daar is kracht van mijn Vader. Ik hoop zo met deze momenten die ik deel met mensen, dat zij ook in hun zwakke momenten, God aanroepen. Want Hij is er voor ons, altijd of wij nu moe, depri, verward, gestrest enz. zijn! Hij is er Altijd!

      Mijn blogs zijn niet bedoeld om medelijden te krijgen of steun. Ik heb een familie die voor mij zorgt en mij overal in steunt, ook met dit blog. Maar ik hoop juist dat Jezus liefde voor de mensen, ook de liefde bereikt bij mensen die dat nog niet weten of beseffen. Dat ze weten, dat ze er niet alleen voor staan. Dat er naar regen altijd weer zonneschijn komt.

      En om eerlijk te zijn Maria ik ben een tijd geestelijk verward en moe geweest, vijf jaar geleden. Ik heb hulp gehad en begeleiding om hiermee om te gaan. Eerst had ik er geen vertrouwen in, maar later ben ik dankbaar dat ik toen die kans genomen heb om even alles te verwerken van mijn jeugd. Om nieuwe energie en kracht te vinden om verder te gaan. Wat is het gaaf om die ervaringen die ik samen met Jezus, mijn man en familie heb doorstaan en sterker eruit ben gekomen. Dat ik dat nu mag delen om andere mensen over Jezus liefde en genezing te vertellen. Want ik ben slechts een boodschapper van Zijn grootheid en macht!

      Jezus is mijn redder en in Hem ben ik veilig en mag ik altijd rusten in Zijn armen, ook als ik zelf te stom ben om alles zelf te doen. Ik hoop hiermee jou vraag te hebben beantwoord en vraag gerust als je meer wilt weten.
      Priscilla

      1. Fijn dat je hebt geleerd om met je wisselende stemmingen om te gaan.
        Ik moet zeggen, ik herken wel de ups en de downs, die elkaar afwisselen.
        Maar heb de ervaring, dat ik alleen tijdens de ups ook zo kan denken, dat ik weer vertrouwen heb in mijn leven.
        Gr. Maria

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s