Als je in de bijbel leest, dan spreekt de bijbel steeds over een thuis. Het eeuwig leven in de hemel. Hier op aarde is een tijdelijk onderdak waar wij van mogen genieten. Maar ons echte thuis is straks in de hemel.

Als je leest over de verhalen in de bijbel dat volgelingen van Jezus steeds op de vlucht moesten en zich zo verlaten voelden door God. Maar toch trouw bleven en hoop hadden en wisten altijd weer terug te keren naar God.

Ik vindt dit zo gaaf en bijzonder om te lezen. Want als wij de weg kwijt zijn, brengt God ons steeds weer thuis. Hij laat ons NOOIT in de steek! Want wij zijn kinderen van God. Jezus Christus heeft redding gebracht en zoveel liefde gecreëerd voor ons. Dat wij mogen rusten in Zijn armen. Dat brengt mij op een leuke ervaring die ik tijdens mijn vakantie heb meegemaakt. Die ik graag met jullie wil delen.

Psalm 1 vers 1
Gelukkig zijn zij die wandelen met God.

Gisteren (15 augustus 2016) lag ik op bed in de tent het was erg warm en iets zei dat ik mijn loop schoenen aan moest doen en moet gaan wandelen. Dat ben ik toen ook gaan doen. Fleswater meegenomen en muziek op, toen ben ik gaan wandelen.

Even later had ik gewone muziek aan en ik wilde dit moment in de natuur met God samen wandelen. Dus heb ik muziek aan gezet die ik met zangles ook zing. Heerlijk zong ik mee want ik liep midden in de weilanden de berg op waar niemand was.

Boven op de berg stopte ik en keek in een dal neer op de aarde. Wat waren de huizen klein. Als je boven af bekijkt stellen wij niks voor en zien wij het hele plaatje niet compleet. Men Jezus ziet alles en overziet alles. Dingen die wij niet zien en zelfs niet begrijpen.

Er lag een stok voor mij op de grond. Iets in mij zei dat ik die mee moest nemen. Zo liep ik verder met een stok in mijn hand. Nou het zag er komische uit hoor. Sportschoenen en een korte spijkerbroek. Bikini nog eronder met een los hemdje. Pet op en aangezien ik mijn oordopjes niet kon vinden had ik de kop telefoon op. Geen gezicht, maar ach niemand die het ziet.

Zo kwam ik bij een kruispunt terecht. Ik was al een tijdje van huis en wilde de kortste route pakken. Voor mij liep de weg nog verder omhoog en rechts van mij een soort bos paadje richting de stad. Ik dacht dit paadje loopt vast weer naar beneden en kan ik via dorp weer terug naar de camping.

Wat wel heel komisch was, is dat mijn man later ook is gaan wandelen alleen en heeft bij hetzelfde kruispunt gestaan. Allebei op die plek dezelfde foto gemaakt. Hoe grappig is dat. Hij dacht tevens ook precies hetzelfde en heeft dat bos paadje heel even belopen en omdat er allemaal sprinkhanen op hem af kwamen is hij terug gegaan en heeft een andere route gepakt.

20160815_151831.jpg
Foto van mij

 

20160815_172937.jpg
Foto van mijn man

Ik daarin tegen had niks in de gaten, ik zweefde als een Engel op aarde met God en ging dat bos paadje in. Maar dat bos paadje liep anders dan ik dacht. Het was een ervaring die ik niet meer zal vergeten.

Ik liep op geven moment midden in het diepe bos. Het paadje werd steeds maar kleiner en naast mij was er een diepe klif naar beneden. Ik liep steeds verder van de grote weg het diepe bos in. Niet wetend waar ik was. Opgeven moment toen ik besefte waar ik eigenlijk was raakte ik in paniek. Ik ging stopte en zette mijn kop telefoon af. Er waren allemaal vliegen om mij heen en beesten. Mijn blote benen deden zeer van de dorens en brandnetels. Ik werd bang en kon wel janken. Er gingen van alles door mij heen. Stel ik val nu niemand weet waar ik ben er komt geen kip hier langs enz.

Maar toen ben ik weer naar God gegaan. Ik mag wandelen met Hem en wetend dat Hij voor mij zorgt. Ik heb niks nodig dan alleen Hij. Dus stelde ik mijn vertrouwen op Hem en liep verder. Dit pad was tevens al eens een keer belopen dus ik dacht dan eindigt die vast wel ergens weer. Zo liep ik weer vol vertrouwen verder alleen midden in de bergen. God zei nog wel dat ik foto’s moest maken maar als ik stopte dan kwamen de beestjes zo dichtbij dat ik niet wilde stoppen. Ik wilde verder lopen!

20160815_174007.jpgIk kwam te lopen bij een stuk en zag in de diepte een waterval best gaaf zo iets wat je niet snel ziet. Maar ik moet zeggen ik raakte later weer de kust kwijt. Ik wilde naar huis. Ik vond het niet meer leuk!

Ik zette mijn map24 aan en zag dat dit pad niet verder naar de weg leiden maar ik was meters verder van de grote weg gelopen. Ik moest terug. Nou maar dat wilde ik niet. Ik had het wel gehad met al die struiken om mij heen. Dus riep ik naar God nu is het klaar breng mij naar huis!

Ik liep iets terug en kwam bij de beek terecht. Ik wist dat deze beek achter de camping van ons liep en zo weer terecht kwam. Maar hij lag meters onder mij vandaan. Maar God zei dat ik het moest doen en ik vertrouwde erop dat Hij mij beschermde. Dus klom ik rustig naar beneden. Onderweg verklaarde ik mijzelf voor gek! Zie mij nou afdwalen van een klif. Toen belande ik bij de beek. Ik dacht en nu?

Om mij heen allemaal muren van stenen. Dus liep ik met mijn sportschoenen het water in en ben ik in de beek terug gaan lopen. Even later wist ik dat er een waterval kwam dus ik zal eruit moeten klimmen weer.

Maar recht van mij waren muren en de ramen waren vol met tralies. Ik kon nergens heen. Maar ik zei in mijzelf God zorgt voor mij dus vertrouw ik erop. Toen verderop zag ik een gangetje in de muur en het hek stond open. Dus klom ik eruit en liep ik door het hek in de tuin van mensen. Ik stond in een grote tuin en verderop lag een man in een hangmat een boek te lezen.

Ik zwaaide naar hem en hij kwam eraan lopen. Duurde even want het was best een grote tuin. Ik begon in het Engels te praten en gelukkig kon hij dat ook. Hij keek mij zo raar aan ‘kom je uit de rivier’ vroeg hij. Ik zei dat ik verdwaald was en naar de weg wilde. Dus bracht hij mij naar de weg van het erf af. Ik verteld dat ik naar Ambert moest en dat was nog 8 kilometer lopen.

Dus zo wandelde ik mij pad verder op het afvalt in de bergen terug naar de camping. Ik had ineens zoveel energie dat ik zelfs ben gaan joggen en kwam al snel in het dorpje terecht bij de camping. Uiteindelijk was ik 2 uur weg geweest en had 6,5 kilometers gelopen. Het stadje Ambert lag gelukkig iets verder van de camping. Dus ik was al vrij snel weer bij de camping.

In mijn vakantie heb ik dit al geschreven, omdat ik wilde dat ik niks zou vergeten wat ik meegemaakt had. Maar als ik dit terug lees, men wat een verhaal. Maar toch zit het leven zo in elkaar. Wij bewandelen allemaal een weg, som is het een breed pad en som wordt het een smal paadje. Onderweg komen wij obstakels tegen die wij denken niet te kunnen behalen. Het doet pijn en het brengt angst en verdriet met zich mee. Wij overzien niet waar wij lopen, maar God wel! Ik leerde om helemaal en alleen op God te vertrouwen. Ik ben Zijn kind en vertrouwde erop dat Hij zijn kind beschermd. Het gaf mij steeds opnieuw weer nieuwe hoop en moed om verder te gaan.

De weg terug was geen optie, het duurde veel te lang en de obstakels die wilde ik niet nog een keer beleven. Maar God gaf een andere uitweg, iets wat in het verborgen lag. Iets wat makkelijker en sneller ging. Iets waar vertrouwen voor nodig was. Want eerlijk gezegd, ik wist niet waar het mij heen bracht. Ik liep ten slotte in een diepe bos en om mij heen alleen maar rotsen. Dus ik moest een stap in geloof zetten.

Want het beekje dat onder mij lag, misschien wel z’n 6 meter naar beneden. Wat stond mij daar te wachten? Ik wist het niet! Maar ik deed het en nadat ik weer op de weg bewandelde voelde ik mij zo sterk en voldaan. Ik kon de weg naar huis (camping) zelfs rennend afmaken.

Die dag daarvoor ben ik 30 jaar geworden en wat ben ik dankbaar dat ik op mijn eerste dag z’n wandeling met God heb gemaakt. Later las ik in de bijbel dat Jezus ook 30 jaar was toen Hij zich liet dopen en Zijn reis begon. Ik kan niet wachten om mijn reis verder te bewandelen met Jezus. Want de weg naar huis, de weg naar Jezus en de weg naar een eeuwig leven vraagt om overgaven en geloof. Wij mogen iedere dag op Hem bouwen en wetend dat Hij voor ons zorgt, wat wij ook meemaken!

Ik heb nog meer dingen die ik graag wil delen tijdens mijn vakantie, maar dat zal ik de komende tijd weer doen. Ik heb weer zin om mijn blog weer te her starten. Wetend dat God voor mij zorgt en dat Hij mijn bron van leven is. Ik ben slechts een boodschapper, maar God verdient alle eer en glorie! Amen

 

Advertenties