Iets delen wat je kwetsbaar maakt, iets delen wat een ander niet hardop durft te zeggen. Iets delen wat een strijd bij iedereen wellicht gebeurt, maar in het verborgen blijft. Ik ben van binnen zo boos dat de strijd in mij, mij alles kost. Mijn geluk, mijn liefde, mijn geduld en mijn geloof. Strijd waar ik dacht voor klaar te zijn, dat ik dacht om te overwinnen. Wat verlang ik naar de tijd om een klein meisje te zijn in de armen van mijn ouders, die mij beschermen en alle zorgen van het leven opzicht nemen.

Wat kan de wereld verslavend zijn. Het houdt mij vast en heeft mij in de greep. Ik ben een serie gaan kijken, met steeds een open einde heeft. Dagen lang zit ik gevangen in de nieuwsgierigheid hoe het afloopt. De lust en verlangen die op tv voorbij komen, die in mijn leven te kort schieten. De verlangen om ook zo gezien te worden, door familie, vrienden en mijn man. Het houd mij dagen in de greep.

Net de laatste serie, einde van het seizoen en het derde seizoen is nog niet te zien. Wat een macht heeft iets op mij. Ik realiseer dat ik al enige tijd niet geschreven heb in mijn blog. Het heeft naast mij gelegen en mijn gedachtes hebben de overhand gekregen.

Die boosheid, het gevoel dat ik gevangen zit. Gisteren zei ik tegen mijn man, dat ik medelijden kreeg dat andere mensen dit ook ervaren. Ik ben van mening dat iedereen dingen meemaakt in het leven. Wat ik ervaar in deze wereld, zo ervaren andere mensen dat ook. Ik zal echt niet de enige zijn.

Wat mij pijn doet is dat ik weet hoe het is om in vrijheid te leven, dat ik weet hoe het voelt om in de genade van God te leven, dat ik weet hoe het voelt als Jezus de leiding neemt in mijn leven. Ik weet hoe dat is!!! 

Nu de afgelopen dagen is dat weg in mij. Ik ben koud, gemeen en weinig geduld. Ergens in mij verlangt ernaar. Om heel eerlijk te zijn, als ik geen christen was in mijn tiener jaren. Dan zullen de geborgen verlangens werkelijkheid zijn geworden. Iedere vrouw zoekt genegenheid van een man. Het staat in genesis al dat God het verlangen van een man in ons vrouwen hart heeft gebracht. Wij zullen in ons diepste verlangens altijd opzoek gaan naar de genegenheid van een man. Mijn levensweg zal anders zijn geweest, een wild leven met mijn eigen keuzes en verlangens. Mijn eigen doel nastreven, reizen en het bed delen met andere mannen.

Ik ben opgegroeid als een christen. Ik ben getrouwd en ben moeder van drie kinderen. Ik ben gebonden aan een leven, een keuze die ik gemaakt heb. Dit is het leven die ik leid. Er zijn dagen dat God mij, mijn toekomst laat zien. De weg voor mij wat komen gaat. Wie ik werkelijk ben, iemand die warm, ontzag en liefdevol is. Een spreker om Gods woord te verkondigen. Ik kan een lied zingen om Zijn heerlijkheid te prijzen. God heeft een mooie toekomst voor mij, een liefdevolle en rustige weg klaargelegd.

Is dat wat ik ook wil, een rustige en liefdevolle weg opgaan?

Mijn hart schreeuwt om geen genade. Ik ben het zat om steeds maar liefdevol te zijn en mensen moeten vergeven. Voor iedereen klaar te staan en geduldig te zijn. Mensen problemen aan te horen, terwijl ik opdat moment graag met mijn oordeel kom. Ik ben het zo zat om steeds een pion te zijn van goed en kwaad. Want dat is hoe ik het voel!

Ik weet diep van binnen dat meer mensen dit ervaren. Er wordt alleen nooit over gesproken, onderling niet, in de kerk niet, in het gezin niet. Ondertussen heeft de duivel hierin meer macht gekregen, dan wij kunnen bedenken. Ik realiseer mij ook, dat deze verlangens ALTIJD zullen blijven op aarde.

Mijn hart blijft wilt en opzoek naar avontuur. Gelukkig heeft God mij altijd beschermd tegen verleidingen. In mijn huwelijk zijn er drie momenten geweest waarop een andere man seks met mij wilde. Mijn liefde voor mijn man is gelukkig groter om dit op het spel te zetten. Als ik eerlijk moet zijn is de angst voor eenzaamheid nog groter. Hoe kan ik mijn huwelijk op het spel zetten, dat ik alles kwijt raak. Mijn man, mijn kinderen, mijn huis, mijn geloof.. Alles!! Die kracht en zekerheid zit ook in mij. Het verlangen naar een rustig en liefdevol gezinsleven.

Mijn leven is vaak saai en dood vermoeiend. Er zijn tijden dat ik met rust gelaten wil worden om gewoon weg, alleen te zijn in mijn gedachtes. Ik ben boos op zoveel dingen en mensen dat het mij in de greep houd.

Mijn vorige blog ging over Verandering begint thuis! Ik weet diep van binnen dat God iets duidelijk wil maken. Deze momenten verstikt mij, ik hoop dat een ander dat niet hoeft mee te maken. Ik weet dat wanneer ik het avondmaal vier met mijn man, dat het voorbij is. De kwaadheid, de onrust in mij! Waarom doe ik het dan niet? Waarom stop ik er niet mee en waarom laat ik de duivel macht over mij nemen?

Ik zeg dan tegen God dat ik thuis wil komen. Die stap te zetten vraagt van mij om overgave, dingen los te laten. Wat ik zo moeilijk vindt en eigenlijk diep van binnen niet wil. Ik wil niet die doffe en blije brave Priscilla zijn. Ik wil niet constant rekening houden met de normen en waarde van een christen enz. Ik wil zelf controle houden, boos zijn op dingen om mijn zin te krijgen. Kijken naar dat gene wat ik niet heb en daar naar verlangen.

Ik weet hoe het is om in het licht te wandelen, ik weet hoe het is om in het duister te wandelen. Gevangen zijn in mijn eigen verlangens. Wat levert het op?

Ik weet dat ik gered ben en als Jezus komt dat ik met Hem meega. Ik hoef niet naar mijn Vader in de hemel om vergeven nis te vragen. Jezus heeft aan het kruis alles volbracht! Dat geloof ik nu en dat zal ik altijd blijven doen. Jezus vraagt van mij een weg op te gaan, een weg die de duivel niet aanstaat. Een weg waarbij ik voorledig op Jezus moet vertrouwen.

Dat beangstig mij steeds weer om naar die weg terug te gaan. Terug naar huis, terug naar wie ik werkelijk ben. Ik vindt zoveel dingen zo oneerlijk en ergens in mij is er een verlangen die ik op dat pad niet vervuld krijg. Ik moet dingen los laten, wat sommige mensen vaak zeggen; één deur sluiten, zodat één ander deur geopend kan worden.

Nu dat ik aan het schrijven ben, ben ik nog steeds boos. Niet op God, niet op mijzelf. Boos op de onrecht van deze wereld. De leugens, de schijnheilige gedoe van iedereen inclusief van mijzelf. Boos dat mensen niet volwassen worden en dat zij eens leren op eigen benen te staan. Boos op mijn man die mij na 13 jaar samen nog steeds mij niet begrijpt. Al moet ik wel zeggen dat ik mijzelf vaak al niet begrijp, laat staan een ander mij. Boos op christenen die zichzelf zo te kort doen en zichzelf wegcijferen om kleine dingen.

Strijd in mijn hart, maakt mij roekeloos en verward. Het drijft mij verder van het pad met Jezus. Ik heb het vaak geen eens door, totdat Jezus mij terug roept. In mijn hart (nu trillend en huilend) weet ik dat mijn Vader zegt: ‘kom thuis mijn kind’. Waarom is het zo moeilijk?

Met tranen en bevend zit ik in de woonkamer, wetend dat ik in Zijn armen mag schuilen. Het enige wat ik zoek is liefde, geborgenheid en begrip. Het zal zoveel makkelijker zijn als iemand op aarde mij dat kon geven. Onvoorwaardelijke liefde!

Klein meisje, die graag in de armen van haar ouders wordt beschermd en vastgehouden. Ik moet het uitspreken, niet alleen in mijn gedachte, maar uitspreken naar mijn Vader. Woorden hebben kracht! Als jij dit ook ervaart diep in jou hart, dat je gevangen zit en dat jij van jou pad wordt af gehouden. Een pad wat wellicht minder aantrekkelijker is dan gehoopt. Bid jij dan met mij mee?

Lieve Vader,
U
w liefde voor mij gaan verder dan dat ik ooit zal begrijpen. U heeft mij nooit in de steek gelaten, Uw zoon Jezus Christus is aan het kruis gegaan voor mijn zonde.

U kijkt naar mij en ondanks alles wat ik doe of zeg, zegent U mij iedere dag steeds weer. Ik ben U dankbaar dat Uw deur ALTIJD open blijft staan voor mij.

Vergeving is er al, Uw liefde voor mij is er nog steeds wat nooit ophoudt. Breng mij terug naar de weg die U voor mij heeft weg gelegd. Het pad die U voor mij gekozen heeft. Een pad die ik niet zal kiezen, een pad waar ik vaak van weg loop.

Vader breng mij weer thuis, zodat er geen macht op aarde mij in de greep houdt om Uw werk te doen. Mijn leven op aarde is voor U, die belofte heb ik gemaakt toen ik gedoopt ben. Ik ben gestorven opdat moment en met Jezus Christus weer op gestaan.

Die belofte wil ik waarmaken. Niet omdat het moet, maar omdat ik van U hou. Uw liefde voor de mensheid is zo groot, Uw liefde voor mij is zo groot.

Ik ben U zo dankbaar, dat U mij nooit loslaat! In Jezus naam, breng mij weer thuis! Amen

 

Advertenties